To top
9 dec

One Word

V
andaag 12 jaar geleden

Vandaag is het alweer 12 jaar geleden dat wij onze lieve vriend Lard verloren.
Ik weet het nog als de dag van gisteren!

Ik was pas 18 jaar en alleen thuis, mijn telefoon lag aan de oplader.
Raar hoe je zulke kleine details nog steeds weet te herinneren.
Mijn telefoon ging af, mijn vriendinnetje belde.
Maar mijn gevoel zei dat ik haar niet moest opnemen..geen idee waarom ik dat deed ik nam eigenlijk altijd mijn telefoon aan als iemand belde.
Toen mijn ouders weer thuis kwamen was dat dan ook het eerste wat ik zei, ze heeft gebeld, al een paar keer, maar ik heb niet opgenomen, waarom weet ik niet, ik heb gewacht tot jullie er waren.
Me moeder keek me raar aan en zei bel haar dan maar even terug.

Het eerst wat mijn vriendinnetje zei was Q ga maar even zitten..toen ging er al een raar gevoel door mij heen want waarom zou zij zo iets tegen mij zeggen als er niet iets ergs aan de hand was?
Toen ik bevestigde dat ik zat vroeg ze alleen, heb je het al gehoord van Lard?
Ik had niks gehoord waarom vroeg ze me dat op die manier?
Ik merkte dat ze het moeilijk kreeg, de altijd praatgrage, altijd haar woordje klaar hebbende vriendin die stil valt en niet heel makkelijk uit der woorden kwam.
Dit voorspeld niet veel goeds.

Het hoge woord kwam er uit Lard, onze vriend Lard, tevens ex vriend van 1 van ons vriendinnetjes had een ongeluk gehad.
Totaal in de ontkenning vroeg ik haar welk ziekenhuis ligt hij?
Ik ga er heen, ga je mee?
Nee Q, hoorde ik aan de anderenkant van de lijn je kan niet naar het ziekenhuis Lard heeft het ongeluk niet overleefd.
Hoe bedoel je, nee?
Ik kan niet naar het ziekenhuis?
Langzaam drong het tot me door wat ze had gezegd.
Ik zakte van de bank naar de grond totaal in shock daar zat ik dan trillend met mijn telefoon in mijn handen.

 

De ochtend van 9 december 2005

Lard was s’ochtend in zijn auto gestapt om naar zijn werk te gaan in Haarlem en reed om iets voor 08:00 uur weg.
Om 08:04 kwam er een melding binnen dat er een auto te water was geraakt.
Het was die dag glad, donker, en koud.
Zijn vader die bij de vrijwilligers brandweer zat werd opgeroepen voor deze melding.
Op dat moment kwam er een andere melding binnen en werd er besloten dat zijn vader naar deze laatste melding moest.
Geluk bij een ongeluk zou je nu denken.
Want de melding waar hij eerst instantie heen moest was de melding van zijn eigen zoon die te water was geraakt.
Lard had een klapband gehad, in een bocht terwijl het glad was, was vervolgens de macht over zijn stuur kwijt geraakt en kwam onderste boven in het water terecht en raakte bewusteloos.
Hij werd met de traumahelikopter naar het ziekenhuis gebracht.
Terwijl zijn ouders en broers op de hoogte werden gesteld zag het er hoopvol uit dat het goed zou komen met Lard.
Hij was jong, sportief en gezond hij kon wel tegen een stootje dacht iedereen.
Nadat zijn familie in het ziekenhuis aankwam waren er al wat onderzoeken verricht en waren de artsen positief.
Terwijl de artsen nog wat tests zouden uitvoeren of hij blijvend letsel zou overhouden aan het ongeluk werd zijn familie met een gerust hart naar huis gestuurd.
Helaas was niks minder waar, Lard had water in zijn longen en overleed alsnog rond 14:15.

2 dagen erna zijn we met 4 vriendinnen naar zijn ouderlijk huis gegaan.
Lard was inmiddels al thuis en lag in zijn eigen kamer opgebaard.
Alles was zo snel gegaan dat ook zijn ouders nog in totale shock verkeerde.
Zijn broer nam degene die hem nog wilde zien mee naar boven, mee naar zijn eigen kamer.
De rillingen liepen over me rug terwijl ik de trap naar boven nam.
Voordat hij de deur openende waarschuwde hij ons, Lard had lang in het water gelegen, en zag er niet meer uit zoals wij ons herinnerde.
Ik denk dat ik dat beeld nooit meer vergeet.
De altijd slanke, goed geklede Lard zoals wij hem kende was er niet meer, letterlijk en figuurlijk was hij er niet meer.
Alsof hij het niet was.
Lard had de kappers opleiding gedaan en was altijd pietje precies als het aankwam op zijn haar, het kapsel wat hij nu had was anders, wild, vol krullen totaal niet Lard.
En dan maar niet te spreken over hoe hij er verder uitzag.

Zijn begrafenis was zo druk bezocht dat er mensen buiten de kerk de dienst moesten volgen, een kerk die te klein is voor de hoeveelheid mensen die voor hem waren gekomen, kan je het je voorstellen?

Het nummer wat toen net was uitgebracht was het nummer van Anouk – One word
De eerste paar jaren kon ik het nummer niet verdragen, te veel herinneringen.
Maar naarmate de tijd verstreek kon ik het nummer steeds meer waarderen.
Nog altijd een kippenvel moment maar wel met een glimlach.
Terug denkend aan die hippe gast van 20 jaar, die iedereen kende, iedereen wilde kennen, die altijd de kranten haalde omdat hij weer met zijn opgevoerde scooter de politie had afgeschud, de goede danser, de skater, de oude ziel, trendzetter en die meiden voor het uitzoeken had maar vooral de gezelligheidsdier die je soms letterlijk je huis moest uitschoppen omdat hij altijd te lang bleef hangen.

We zijn vandaag precies 12 jaar verder, maar hij zal nooit vergeten worden onze “star in heaven”

Onze laatste foto samen op mijn 17de verjaardag.



Querine Noelle van Wijk

fashionstatementsbyq@gmail.com

  • nicole orriens

    Oh wat een vreselijk bericht om te krijgen. Het is een van mijn grootste zorgen en angsten dat iemand waarvan ik houd een ongeluk krijgt.

    10 december 2017 at 09:40 Beantwoorden
  • zebrazonderstrepen

    Heftig verhaal – zeker op die jonge leeftijd!

    10 december 2017 at 09:40 Beantwoorden
  • nicole orriens

    Ik zie Anouk vaker voorbij komen met haar liedjes voor emotionele momenten. Dat doet ze goed.

    10 december 2017 at 11:03 Beantwoorden
  • Amelie

    Wat vreselijk om een vriend op die manier kwijt te geraken! Onthoud de mooie dingen!

    10 december 2017 at 12:22 Beantwoorden
  • Debby

    Wat een vreselijk bericht. Op deze manier iemand kwijtraken moet verschrikkelijk zijn. Blijf de mooie momenten vasthouden en blijf hem op deze manier herinneren.

    10 december 2017 at 15:49 Beantwoorden
  • Jamey

    Jeetje wat een heftig iets om zo jong mee te maken..

    10 december 2017 at 15:55 Beantwoorden
  • Aniek

    Wat een heftig verhaal! Met kippenvel gelezen. Hoop dat je het inmiddels een plaatsje kan geven xxx

    10 december 2017 at 16:08 Beantwoorden
  • Frederique

    Lieve foto van jullie, heel verdrietig verhaal, kreeg er tranen van in mijn ogen. Ik was laatst naar de tekenfilm Coco, het gaat over het dodenrijk. De doden zijn allemaal vrolijk, het is 1 groot feestje maar wanneer niemand in het rijk der levenden meer aan ze denkt, dan verdwijnen ze echt. Je vergeet hem niet en zo leeft hij voort.

    10 december 2017 at 16:11 Beantwoorden
  • Tani

    Wat een heftig verhaal. Hoop dat ik nooit zo’n telefoontje krijg

    10 december 2017 at 16:31 Beantwoorden
  • kimberley

    Heftig hoor. Wat goed hoe je de woorden op papier zet.

    10 december 2017 at 17:16 Beantwoorden
  • Vera

    Wat een heftig verhaal. Mooi hoe je dit met je lezers deelt.

    10 december 2017 at 18:10 Beantwoorden
  • Elke

    Meid, wat een heftig verhaal…. Hopelijk heb je het nu een plaatsje kunnen geven hoor vreselijk dit ook blijft…

    10 december 2017 at 19:01 Beantwoorden
  • Debbythechocoholic

    Jeetje dat moet echt heftig geweest zijn voor jou! Veel sterkte meid

    10 december 2017 at 19:13 Beantwoorden
  • Melissa

    Oh wat lijkt mij dat verschrikkelijk om dat te horen

    10 december 2017 at 19:38 Beantwoorden
  • Adine @ LekkerLevenMetMinder.nl

    Verschrikkelijk zeg! En wat een ongelofelijke pech ook, een klapband en dan dit. Veel sterkte, ik kan me voorstellen dat dit dan een moeilijke tijd is en dat het toch altijd weer terugkomt.

    10 december 2017 at 19:56 Beantwoorden
  • MC Kleuver

    Wow. Heftig verhaal. Daarom ben ik heel trots op je dat je dit met ons durft te delen!

    10 december 2017 at 20:47 Beantwoorden
  • Laura Martens

    Wat heftig om te lezen dit! Heel veel sterkte en wees trots op jezelf en de dierbaren om je heen!

    10 december 2017 at 21:06 Beantwoorden
  • Madelon Eugelink

    Jeetje was heftig zeg. Kan me voorstellen dat het moeilijk blijft. Heel erg om zoiets te moeten meemaken

    10 december 2017 at 21:18 Beantwoorden
  • Marie-Lise (Reislustig.be)

    Dit is erg heftig. Ik kan me niet voorstellen hoe vreselijk dit nieuws moet geweest zijn en om zoiets mee te moeten maken. Iemand dicht en zo jong, nog voor het leven Γ©cht begint op zo’n vreselijke manier verliezen… πŸ™

    10 december 2017 at 23:04 Beantwoorden
  • Heleen Schrijvershof

    Wat verschrikkelijk om zoiets mee te moeten maken als je nog zo jong bent.

    11 december 2017 at 09:56 Beantwoorden
  • Rory

    Ik krijg het er koud van. En tegelijkertijd tranen in mijn ogen. Want ook ik heb een keer zo’n telefoontje gekregen. Van mijn vader op mijn werk (dat is op zich al iets heel raars. Mijn ouders willen nooit ‘storen’). Mijn moeder wilde niet aan de telefoon komen en mijn vader vertelde dat mijn neefje een auto ongeluk had gehad en was overleden. Ik weet exact nog wat zich dat moment afspeelde. Het ongeloof. De directeur die naar mij toekwam en vertelde dat zijn chauffeur mij nΓΊ naar huis ging rijden. Gadverdamme, zit ik dit nu weer huilend te typen omdat ik het gewoon weer intens voel. En ‘mijn’ neefje is in 2000 overleden. Het gaat nooit over, hopelijk gaan de ergste scherpe randjes er uiteindelijk wat af. Knuffel.

    11 december 2017 at 10:29 Beantwoorden
  • Lodi

    Heftig, dit zijn dingen die je nooit meer vergeet. Ika lef heb op tienerleeftijd twee vrienden verloren door ongelukken en de beelden, de geluiden, de muziek, het blijft altijd bij, Ook nog na al dei jaren.

    11 december 2017 at 10:31 Beantwoorden
  • Merel

    Ik heb kippenvel op mijn armen. Wat verschrikkelijk om te moeten meemaken op zo’n jonge leeftijd, voor iedereen. En hoe bijzonder is het ook dat je bewust dat telefoontje uitstelde en zijn vader uiteindelijk naar een andere oproep ging… Sterkte, je vergeet zoiets en zo iemand nooit meer.

    11 december 2017 at 11:08 Beantwoorden
  • nicole orriens

    Als iemand tegen je zegt: ‘Ga meer even zitten,’ dat is het meestal slecht nieuws. Het zelfde met de vraag: ‘Ben je alleen?’

    11 december 2017 at 13:00 Beantwoorden
  • Fleur

    Heftig nieuws. Helaas ook zoiets meegemaakt en dat iemand zo opeens wegvalt went nooit

    11 december 2017 at 13:34 Beantwoorden
  • Eke

    Jeetje, wat een ontroerend verhaal. En dan het nummer van Anouk, elke keer huil ik tranen met tuiten als ik dit nummer hoor!

    11 december 2017 at 14:20 Beantwoorden
  • Patricia

    Wat een super heftig verhaal – respect dat je het met ons wil delen!

    11 december 2017 at 14:22 Beantwoorden
  • Dhini

    Wat Verschrikkelijk zeg! Heel erg om zoiets te moeten meemaken. Heel veel sterkte

    12 december 2017 at 10:04 Beantwoorden
  • Tamara

    Heftig verhaal kreeg er zelf tranen in me ogen van

    12 december 2017 at 10:05 Beantwoorden
  • Nicole

    Jeetje ik zit gewoon met tranen in m’n ogen dit tr lezen. Ik ken jou niet en je vriend Lard ook niet maar je schrijft het zo mooi op… Zoiets blijft altijd een beetje moeilijk al slijt het wel

    12 december 2017 at 13:06 Beantwoorden
  • sanne

    Wat heftig om te lezen. Zo een telefoontje krijg je liever niet denk ik. De herinneringen kan je wel koesteren. Heel veel sterkte hoor, ook al is het even geleden. Vergeten kan je nooit.

    12 december 2017 at 18:35 Beantwoorden
  • Verena

    Wat een heftig verhaal zeg. Lijkt me heel moeilijk om iemand plotseling te verliezen

    13 december 2017 at 09:09 Beantwoorden

Leave a reply